http://en.wikipedia.org/wiki/Yurt
http://www.facebook.com/FreeandReal
http://www.woodlandyurts.co.uk
Καλεσμένος του Μάκη Τριανταφυλόπουλου στην τηλεοπτική εκπομπή «Ζούγκλα», ήταν ο κρητικός Αλέξανδρος Αγγελάκης, Φυσικός-Μουσικός στο επάγγελμα, ο οποίος είπε τα πράγματα με το όνομά τους.
Και αν αναρωτιέστε ποιος είναι ο εν λόγω κύριος, αρκεί να σας πούμε πως, όπως ο ίδιος λέει είναι αυτός που έδωσε το «σύνθημα» για τον αποκλεισμό της Βουλής.
Τι είναι αυτό που τον οδήγησε σε αυτή την κίνηση; Η απάντηση στο παρακάτω video.
http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=86&cid=4&fid=389604&mid=0&pn=1
«Έχω ένα μειονέκτημα να είμαι ρομαντικός. Πιστεύω στη Γαλανόλευκη, πιστεύω στο “Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια”. Σε καμία περίπτωση δεν είμαι αυτό που λένε οι άλλοι “ακροδεξιός”». Με τα λόγια αυτά, o πολίτης που βρέθηκε στο Σύνταγμα, μίλησε για τα όσα βιώνει, από τη δική του οπτική γωνία, τα όσα ζει στη χώρα που μεγάλωσε.
Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου: elegr.gr
Κώστας Λαπαβίτσας
Η αναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους
είναι μονόδρομος
- Προτείνετε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Προς τα εκεί, όμως, δεν μας ωθούν ισχυροί κύκλοι της Ε. Ε. που μελετούν σενάρια ελεγχόμενης πτώχευσης;
- Καλό είναι να αποφεύγεται η συνωμοσιολογία στα ζητήματα αυτά. Η πραγματικότητα είναι ότι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ήταν τραγική ήδη από το τέλος του 2009. Το Μνημόνιο διέθεσε δανεικά, αλλά με ακριβά επιτόκια και επιβάλλοντας ανηλεείς περικοπές εν μέσω ύφεσης. Ανοιξε δε το δρόμο για την επιβολή λιτότητας στην Ε. Ε. Δυστυχώς, η πολιτική αυτή οδηγεί σε γενικευμένο οικονομικό μαρασμό. Ηδη η ιρλανδική οικονομία παρουσίασε ξανά συρρίκνωση. Οι δανειστές αντιλαμβάνονται ότι θα υπάρξουν δυσκολίες εξυπηρέτησης του χρέους στο μέλλον, φοβούνται την αθέτηση πληρωμών, και άρα κρατούν τα σπρεντ της Ελλάδας και της λοιπής περιφέρειας εξαιρετικά υψηλά.
Νίκος Καλογερόπουλος: «Έλληνες, βγείτε στους δρόμους»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΝΑ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ
«Οι Ιππείς της Πύλου» ή αλλιώς μια ταινία σύγχρονη ή ακόμη και μπροστά από την εποχή της; Τα γυρίσματα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια κι όμως η ταινία μιλά για τον κυνηγημένο από τις τράπεζες, για το κίνημα «Δεν πληρώνω» και για τους ενεργούς πολίτες. Το σενάριο και η σκηνοθεσία της ταινίας ανήκουν στον Νίκο Καλογερόπουλο, ο οποίος μάλιστα πρωταγωνιστεί στην ταινία μαζί με τον Ηλία Λογοθέτη, τον Γιώργο Κιμούλη, τον Αντώνη Θεοδωρακόπουλο, τη Βάνα Μπάρμπα αλλά και τον αείμνηστο Δημήτρη Καμπερίδη. «Οσα βλέπουμε στην ταινία τα ζούμε πλέον καθημερινά. Ο πρωταγωνιστής, προκειμένου να γλιτώσει την προσωποκράτηση, επειδή χρωστάει στις τράπεζες, φεύγει από την Αθήνα κρυφά. Από δω και πέρα, θα το βλέπουμε συχνά αυτό. Ανθρώπους φυγόδικους μέσα στην ίδια τους την πατρίδα. Ανθρώπους που θα γυρίσουν στην επαρχία», σημειώνει ο κ. Καλογερόπουλος.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το 2008 κι όμως περιγράφονται με ακρίβεια όλα όσα ζούμε σήμερα…
Ακούστε το! Ίσως έτσι να αλλάξει κάτι μέσα μας…
Έχουν κατασκηνώσει κυριολεκτικά οι Ισπανοί στις κεντρικές πλατείες της χώρας!
Διαμαρτύρονται για τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, καθώς 4 / 10 νέους δεν έχουν δουλειά, για τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί και τις κινήσεις σε πολιτικό επίπεδο.
Εδώ και μία εβδομάδα έχουν στρατοπεδεύσει στις κεντρικές πλατείες της χώρας περίπου 25.000 Ισπανοί.
http://www.ustream.tv/channel/motionlook
Η Ισπανία αντιστέκεται και διαδηλώνει ειρηνικά στις πλατείες, παραβλέποντας ακόμα και τους νόμους που έχει επιβάλει η κυβέρνηση της χώρας τους, γιατί η ίδια τους έφερε σε αυτή την κατάσταση. Το ζήτημα είναι πότε θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο..Αμφότεροι!
Είμαστε μια ομάδα Ελλήνων που απηυδήσαμε με όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Πιστεύουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι αλλά δεν ξέρουμε πόσοι ακριβώς είμαστε. Τον τελευταίο καιρό η Βουλή και η Κυβέρνηση έχει πάρει μια σειρά κρίσιμων αποφάσεων για το μέλλον του τόπου χωρίς να ζητήσει την γνώμη του λαού. Οι αποφάσεις αυτές αλλάζουν τη ζωή μας για δεκαετίες προς το χειρότερο.
Δεν μας ρώτησε κανείς για αυτά τα θέματα λες και δεν αφορούσαν κυρίως εμάς. Αποφασίσαμε λοιπόν να ζητήσουμε να μας ρωτήσουν με ένα πολλαπλό δημοψήφισμα για όσα αφορούν εμάς και τα παιδιά μας.
Θέλουμε να μας ενημερώσουν με ειλικρίνεια για όσα συμβαίνουν και θα συμβούν και να ψηφίσουμε αυτό που θεωρούμε καλύτερο για το μέλλον της κοινωνίας μας.
Δεν μπορούν να μας αρνηθούν αυτό το αυτονόητο δικαίωμά μας αν είναι δημοκράτες.
Για να πραγματοποιήσουμε αυτή την πρωτοβουλία χρειαζόμαστε την συνεχή παρουσία μας στο Σύνταγμα σαν σύμβολο της αποφασιστικότητάς μας στον αγώνα. Με καλή οργάνωση μπορούμε να υποστηρίξουμε το δίκαιο αίτημά μας και να δώσουμε επιτέλους μια ελπίδα σε όλους. Να δείξουμε ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες με ψυχή.
Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ – ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΕΚΕΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ
Η ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ 300 ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΗ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ –ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΜΑΣ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 300 ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΡΙΕΣ ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΙΔΑΝΙΚΟ ΘΑ ΒΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 300 ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ – ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ 300 ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ – ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΙΟ ΑΔΙΑΛΛΑΚΤΟ ,ΑΜΕΙΛΙΚΤΟ ΚΑΙ ΑΛΑΖΟΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 300 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΟΤΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ – ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ – ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΟΥΝ ΟΣΟΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 300 ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΛΩΘΕΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ 300 ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ , ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΙ.
Μοιραίο το αλκοόλ για τη 16χρονη Στέλλα: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=270523
Απόψε ΜΗΝ πιεις ένα ποτό, για χάρη μου (στη μνήμη της Στέλλας Ακουμιανάκη)
Το σπαραχτικό αντίο του πατέρα της 15χρονης Στέλλας σε μια επιστολή που συγκλονίζει…
”Μεγάλη Παρασκευή. Αργά το βράδυ. Γύρισες από τον Επιτάφιο στο σπίτι. Νήστευες για να λάβεις τη Θεία Κοινωνία του Μεγάλου Σαββάτου. Επέστρεψα μετά από λίγο κι εγώ.
«Ωραία στολή μπαμπά» μου είπες. Με φίλησες λέγοντάς μου «καληνύχτα». Μπήκες στο δωμάτιο σου και έκλεισες την πόρτα. Δεν μου είπες τίποτα. Νόμιζα ότι θα κοιμόσουν. Εσύ όμως ήθελες να βγεις. Να διασκεδάσεις. Να γνωρίσεις τη νυχτερινή ζωή της πόλης.
Ένα Σάββατο έβγαινες και όχι πάντα και όχι μέχρι αργά. Θέλησες να ταξιδέψεις σε κόσμους άγνωστους. Να φτάσεις εκεί που νόμιζες ότι θα είναι όλα καλά, όλα ιδανικά, όλα αγγελικά πλασμένα.
Να κάνεις τη δική σου επανάσταση. Να κλέψεις για άλλη μια φορά την παράσταση. Δυστυχώς δεν γνώριζες την κατάσταση. Και τελικά πλήρωσες ακριβά την τελευταία σου εμφάνιση. Ακριβό το εισιτήριο και μια οπερέτα για γέλια που δυστυχώς κατέληξε σε κλάματα.
“Έφυγες κρυφά αστέρι μου. Άνοιξες τη μπαλκονόπορτα και καλοντυμένη όπως πάντα πήρες το δρόμο που για σένα δεν είχε επιστροφή.
Έφυγες για να μην ξαναγυρίσεις ποτέ στο όμορφα διακοσμημένο, στο ξεχωριστό σου δωμάτιο. Ήπιες και ζαλίστηκες. Αμάθητη όπως ήσουν κλονίστηκες. Πήγες στο νοσοκομείο για να γίνεις καλά. Αγωνιούσες να μην μάθουν τίποτα οι γονείς σου.
Δεν ήξερες όμως ότι οι άνθρωποι αδιαφορούν. Δεν υπολόγισες, δεν μέτρησες, δεν ζύγισες. Και σε πέταξαν εκεί στο διάδρομο, σε άφησαν στην τύχη σου, σε έδωσαν λεία στο Χάροντα. Και γύρισες στο σπίτι ξανά, ντυμένη στα λευκά μέσα σε ένα φέρετρο τη μέρα της Ανάστασης, από την κύρια είσοδο. Και χαμογέλαγες μέσα στο βαθύ ύπνο σου.
“Τα είχες όλα υπολογίσει. Όλα εκτός από την τραγική κατάληξη της εξόδου σου. Πανέξυπνη και σπιρτόζα ήσουν. Με άποψη και χιούμορ. Με πείσμα και πειθώ. Με ειλικρίνεια και σεβασμό. Με χάρη και ξεχωριστή ομορφιά. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης. Με μια εξαιρετικά συγκροτημένη σκέψη. Με διακρίσεις, με ήθος και με σπάνια ψυχικά χαρίσματα. Με καθολική αποδοχή από φίλους και συμμαθητές. Με σεβασμό από τους καθηγητές. Με περηφάνια από τους συγγενείς. Με καμάρι από τους γονείς.
“Τώρα κοιτάζω το δωμάτιό σου. Τα παπούτσια που πρόσφατα είχες αγοράσει. Τα ρούχα που φόραγες στην τελευταία σου έξοδο, κομμένα από το χειρουργικό ψαλίδι. Τα ψιλά στην τσέπη σου. Τα πτυχία σου και τα πιστοποιητικά σου. Τα δώρα που μου έφερνες από τα ταξίδια σου. Τις φωτογραφίες σου. Την ομάδα και τα videos που ανάρτησαν στο face οι φίλοι σου. Τη φλόγα στο καντήλι σου. Τα ακριβά ρούχα σου. Το κλάμα των αδερφών σου μπροστά στη φωτογραφία σου. Νιώθω την αίσθηση της απώλειάς σου. Αγγίζω τη μεγαλοσύνη της ψυχούλας σου, την ευαισθησία της καρδούλας σου.
“Υπήρξες και υπάρχεις. Μέσα στη ζωή μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας στη σκέψη μας. Λείπεις από την καθημερινότητά μας, αδειάζουν οι μέρες μας, στοιχειώνουν οι νύχτες μας, τρέμουν τα πόδια μας, δακρύζουν τα μάτια μας, στεγνώνουν τα χείλη μας. Τίποτε πια δεν θα είναι το ίδιο. Καμιά Ανάσταση δεν θα σε φέρει πίσω. Αγκάθι πάνω στα φύλλα της καρδιάς, σκίρτημα στον πόνο της ψυχής, σκιά στον απόηχο κάθε μου σκέψης. Μια εξέλιξη που αδυνατείς να την πιστέψεις. Και μια φωνή μέσα μου να μου λέει ότι «πρέπει, πρέπει να αντέξεις». Και να ξέρω ότι πρέπει να παλέψω. Κι ας μην μπορώ ακόμα να το πιστέψω. Σε αγαπάω ομορφιά μου.
Όπου κι αν είσαι, σε λατρεύω. Κι ας μην ξέρω πια σε τούτη τη ζωή, τι γυρεύω. Καλό σου ταξίδι αστεράκι μου…”.
